Hartmansblog: Ritme

Jelle RinzemaHartmansblogs0 Comments

Leden van het Hartmans Netwerk hebben, eerlijk waar, flink wat te vertellen. Over werk, ambitie en carrière. Of over hun privéleven, hun persoonlijke ontwikkeling en de balans tussen werk en privé. Elke week verschijnt van de hand van een Hartmanner op deze website een vormvrij blog. Tekst, foto’s, een video, alles mag. Elke week bieden we derhalve een nieuw inkijkje in de carrière of in het leven van een van onze leden. Reageren wordt aangemoedigd :).

Ritme draait mij in het weekend de nek om. Hoe laat ik ook ga slapen, tussen 6 en 7 uur ben ik wakker. Voor 8 uur ben ik zeker mijn bed uit, of ik wil of niet. Ik heb dan ook vaak het gevoel dat mijn biologische klok is gemaakt van Zwitsers uurwerk. Men zegt dat ik een ochtendmens ben, terwijl ik zelf zo graag uit wil slapen, alleen lukt het niet.

Het zet mij aan het denken. Wat wordt verstaan onder ritme? De één denkt aan de weekindeling, het opbouwen van een werk- of dagritme. De ander denkt meteen aan muziek of aan zijn aritmisch dansende buurman. Wellicht als je een woordassociatiespel doet in de medische wereld denken velen aan hartritme en diens stoornissen.

Ik ging verder denken en bedacht mij dat mensen als het ware ingedeeld kunnen worden in deze drie categorieën. Ze kunnen ook van elke categorie een beetje hebben. De weekindelers, de muzikant en de specialisten. Ik houd het voor nu bij de eerste twee categorieën.

Ik geloof dat ik mij in de eerste categorie kan scharen. Ritme is mijn vierde ‘R’. Tussen rust, reinheid en regelmaat, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Het wordt dan rust, reinheid, ritme en regelmaat (het moet natuurlijk wel blijven rijmen). Deze wijze uitspraak is bij mij al vroeg blijven hangen door de kinderserie: Mijn Franse tante Gazeuse (later ook verfilmd). In deze serie speelt Nelly Frijda de sublieme rol van Burgemeester van het plaatsje Droogbaak. Wie weet is mijn liefde voor de decentrale overheid hier al ontstaan.

Voor de nostalgen onder ons. Zoals we hebben geleerd op de tweede hartmansdag is visualisatie altijd beter en helpt het de boodschap over te brengen. Op muziekweb vind je alle liedjes terug uit de serie. Er staan een paar goede kanshebbers tussen voor carnaval 2017. Tip: ik ben een vliegtuig.

Lied Rust Reinheid Regelmaat: https://www.muziekweb.nl/Link/HFX3444/Mijn-Franse-tante-Gazeuse

Voor mijn gevoel komen de eerste twee categorieën ook voor op het werk. De eerste categorie collega’s kenmerkt zich doordat zij het prettig vinden overzicht te hebben, ze denken mee met structureringsvraagstukken en gedijen goed bij regelmaat. De tweede categorie vind ik zelf een stuk interessanter. Ik kom ze vaak tegen op het werk. De muzikanten. Hier ben ik verder over na gaan denken.

Binnen de muziek bestaan twee soorten: je hebt ritme, of je hebt het niet. Ze zijn er; de collega’s die goed zijn in hun werk, maar die je doen denken aan je aangeschoten dansende oom op een bruiloft. Ze slaan met alle goede bedoelingen de plank mis. Tot ergernis (en soms hilariteit) van medestanders. Wanneer ze worden vrijgelaten in hun werkzaamheden, pakken ze net zoals de dansende oom alle vrijheid! Zij hebben het talent om in een ¾ maat te dansen terwijl een 4/4 maat klinkt. Het zijn mensen die klappen op de 1 en de 3, in plaats van op de 2 en de 4.

Heb je ritme, dan is er een legio aan mogelijkheden. Allereerst heb je de klassieker. Denk aan het walsritme, ¾ maat. Deze variant lijkt het meest op de weekindelers. Het zijn personen die rustig aan, de dag plukken zoals deze komt. Ze walsen er door heen. De dag is voorspelbaar, en biedt ruimte voor kleine veranderingen. Het zijn collega’s die rustig de dag beginnen met een keek op de afgelopen week.

Naast de klassiekers heb je nog twee varianten: de Jazz-ers, en de Festivalgangers. De Jazz-ers zijn een bijzonder volk. Ze bezitten een ultieme vorm van relaxed zijn. Een vorm die kan overslaan in een hyperactief niet te peilen stap. Ze kunnen als een kat in het nauw briljante, maar rare sprongen maken en toch gaat alles goed. Jazz kent hetzelfde fenomeen, de syncope. Wikipedia vat syncope als volgt samen: het is een accent in ritme dat niet samen valt met de tel, maar net er voor of er na valt. Deze collega’s zijn dan ook zo flexibel als een tuinslang. Ze kunnen zich aanpassen aan elk moment en elke verandering. Zelf blijven ze er rustig onder.

Als laatste heb je de festivalgangers. Ik kon het niet anders duiden dan personen die zich op een festival prima redden. Het ritme kenmerkt zich door four-on-the-floor. De overduidelijke beat valt op elke tel van de maat. Elke tel is gelijkwaardig. Het zijn bijvoorbeeld energieke  collega’s die goed over weg kunnen met nieuwe invloeden, ze denken creatief en zijn scherp. Soms wat jong,  onbezonnen en hebben geen moeite om lange dagen te maken. Ze vallen in het ritme van dance waarbij de melodie van indi en pop doorheen fietst. Ik kom nu niet verder dan het voorbeeld van Disclosure ft. Sam Smith – Omen.

Het bijzondere aan deze vormen van ritme is dat je elk ritme nodig hebt om in balans te blijven. Ik ben de weekindeler die houdt van structuur, omdat ik zelf chaotisch kan zijn. Mijn man daarentegen bevat als muzikant het jazzritme waardoor hij mij een andere invalshoek kan leren en laten zien. Dit gebeurt ook op het werk. Ik werk samen met collega’s die elk een ander ritme hebben. Dit maakt het werken in een team zo leuk, want net zoals bij muziek kan je van verschillende stijlen houden en is het prettig om af en toe naar een ander ritme te luisteren.

Voor de muziekliefhebbers, nummers over ritme:

Over de schrijver
Paula Van Hees

Paula van Hees

Twitter

Reageer op dit artikel