De verbinding die raakt

Jelle RinzemaHartmansblogs0 Comments

Over de schrijver
Eveliene Wassen

Eveliene Wassen

Facebook

Leden van het Hartmans Netwerk hebben, eerlijk waar, flink wat te vertellen. Over werk, ambitie en carrière. Of over hun privéleven, hun persoonlijke ontwikkeling en de balans tussen werk en privé. Elke week verschijnt van de hand van een Hartmanner op deze website een vormvrij blog. Tekst, foto’s, een video, alles mag. Elke week bieden we derhalve een nieuw inkijkje in de carrière of in het leven van een van onze leden. Reageren wordt aangemoedigd :).

Ik hou van het leven. Ik hou van mensen. En ik hou van alles wat deze combinatie tot stand brengt. Lachend en luisterend treed ik het leven tegemoet. En dat voelt goed. Past bij mij en geeft zoveel power!

Terwijl ik dit tik, giert de energie door mijn lijf. Mijn bloed lijkt net RedBull en ik krijg bijna vleugels. Omdat ik een en al enthousiasme ben. Om te doen wat goed voelt. Alleen nog maar doen wat goed voelt (wat niet goed voelt, parkeer ik en laat ik met een honende blik achter, adieu en tot niet meer ziens). Ik laat me niet meer temmen door obstakels. En wat dat al niet oplevert! Vriendelijkheid, vreugde en vertrouwen. Van het leven, de medemens en mezelf.
De afgelopen jaren heb ik ontzettend hard gewerkt. Voornamelijk aan mezelf. De spiegel is mijn beste vriend. Niet omdat ik zo ijdel ben, integendeel.  Nee, om te duidelijk te zien wat me bevalt en vooral ook niet. De ene na de andere knoop heb ik doorgehakt en geloof me, om met een bijl aan de slag te gaan heb je kracht nodig. Vervolgens heb ik gebouwd. Steentje voor steentje (ieder kiezeltje tot in detail bestuderende, om vervolgens de oneffenheden zo goed mogelijk passend in elkaar over te laten lopen). Inmiddels groeit er eelt op mijn handen. Ik neem het voor lief, want zoals ik al zei, uiterlijke schoonheid is niet zo mijn ding.

Wat ik zoal tegenkwam tijdens dit bouwproject, was mijn intrinsieke liefde voor de medemens. Ik ben het meisje van het contact. Het echte contact. Van mens tot mens. Of het nu gaat om een onverwacht praatje met zomaar een vreemde voorbijganger, een diepgaand gesprek met een vriend(in) of een schaterlachend tafereeltje met een familielid, het is de vonk der verbinding  die mij keer op keer raakt. De vonk des mens-zijn: ‘Nitsotsot’ !

In mijn werk binnen het Sociaal Wijkteam probeer ik ook steeds opnieuw die verbinding te creëren. Tussen mijn collega’s maar ook met de inwoners van Landgraaf, die ik bezoek. Mijn missie is om te tolken. Een brug te slaan tussen overheid en de burger. Om tijdens mijn huisbezoeken middels een combinatie van humor en inlevingsvermogen vertrouwen te geven. Aan die kwetsbare burger (die (meestal) niet voor niets een (hulp)vraag stelt). Door duidelijk en open te zijn, in Jip en Janneke taal samen te werken en uiteindelijk te verbinden. Want daar zit de spil. De clou. Het antwoord. De verbinding tussen kracht en kwetsbaarheid.

Hoe mooi is dat?

Over verbinding gesproken: ik krijg een berichtje binnen via Facebook Messenger: ‘Hé, hoe is ie met jou? Zie ik je dit jaar weer op Pinkpop?’ Een beetje verrast kijk ik naar het scherm. Wat leuk! En wat zo’n evenement als Pinkpop al niet doet?! Het berichtje is van een iemand die ik vorig jaar tussen de roze kleurende mensenmassa heb leren kennen.

EvelieneIk denk terug aan afgelopen jaar. Mijn eerste echte Pinkpop-beleving. Herinneringen komen boven. Aan de energie van Pinkpop. De vibes van samenzijn. Volkomen chill (gekleed in roze shirt en strohoedje op de bol) deinen in het vredelievende gekrioel. Genieten van het feit dat iedereen in dezelfde relaxte gemoedstoestand verkeert. En jep, het is alweer die  verbinding die het hem doet; door de muziek, de sfeer en de verbroedering. Een publiek afkomstig uit binnen- en buitenland, een samenraapsel individuen. Maar knetterend in saamhorigheid, vuurwerk in de dop.

Een beetje teleurgesteld antwoord ik hem dat het er helaas dit jaar voor mij niet in zit. Ik kan namelijk niet alles hebben (hoewel ik tegenwoordig geen kans meer voorbij laat gaan als die voor het oprapen ligt).

Want terwijl 60.000 feestgangers mijn woonplaats binnenstromen, bevind ik me namelijk een stukje verderop, in Maastricht. Samen met jullie, mijn mede-Hartmanners. Ik strijk neer tussen een andere fijne groep mensen.

Echter, Pinkpop en het Hartmansnetwerk zijn een soort van synoniem van elkaar. Want ons netwerk kent voor mijn gevoel dezelfde verbindende krachten als Pinkpop. Een bont gezelschap individuen, ontsproten uit de verschillende provincies der Nederlanden. Allen anders, ieder met z’n eigen persoonlijkheid en eigen werkveld. Ieder met zijn eigen kwaliteiten, krachten en kwetsbaarheden. Allemaal professionals,  allemaal mens!

klokTerwijl we samen twee dagen ‘congressen’, geniet ik van ieders ‘zijn’. Er wordt serieus  gewerkt, het mobiliteitsvraagstuk uitgebreid besproken (ja zonder fysieke verbinding zijn we uiteraard ook nergens). En gegrapt en gegrold over ‘Mud flapjes’, ‘het lekkere weer en zonnebrand crème’, wandelende takken en wat er allemaal niet kan defenestreren. Humor als secondelijm. Maar ook een diep vertrouwen als de spiegel in stukjes dreigt te vallen. Kortom, binding, verbinding door een lach en een traan.

Jaja Hartmans, hoe dan ook, samen een hechte groep waarbij de een de aanvulling is op de ander. Handen ineen, krachten gebundeld. Tweeëntwintig kleurpigmenten in eigen volmaaktheid, die samen een schitterende regenboog vormen. Door de verbinding in kracht en kwetsbaarheid. En het is die verbinding die mij raakt, de verbinding die het voor mij maakt!

Zonder dat ik er erg in heb, zit het er alweer op. Omdat tijd nietig is als je geniet; als je beleeft en laat zijn wat is. Daarom zou ik na twee dagen in het mooie Maastricht dan ook willen zeggen: ‘Kom op, alsnog met z’n allen richting Landgraaf! Pinkpop wacht. Ik durf met jullie wel een duik in het diepe te nemen. Crowd surfing staat nog op mijn bucketlist, dus wie gaat er mee?’

Reageer op dit artikel